Ela kabus görüp ağlayarak odama geldiğinde ilk cümlem “Bir şey yok, hemen uyu” oldu. Niyetim rahatlatmaktı; fakat korkusunu küçültmüş oldum ve daha çok huzursuzlandı.
Cümleyi nasıl değiştirdim?
| İlk tepki | Yeni tepki |
|---|---|
| “Bir şey yok” | “Çok korkmuş görünüyorsun” |
| “Hemen uyu” | “İstersen anlat, yanındayım” |
| Hızlıca odadan çıkmak | Kısa ve sakin eşlik |
Yanına oturdum, anlatmak istediği kadar dinledim ve odasına kadar eşlik ettim. Yaklaşık 80 TL’ye hafif bir gece lambası aldık. Lambayı tek çözüm değil, rutinin küçük parçası yaptık.
Bizim gece sıramız
- Korkuyu tartışmadan kabul etmek
- Güvende olduğunu kısa cümleyle hatırlatmak
- Parlak ekran açmamak
- Rutin kısa ise aynı sırayla yatağa dönmek
- Kabuslar sıklaşıyor veya gündüzü etkiliyorsa uzman görüşü almak
Amerikan Pediatri Akademisinin ebeveyn sitesi HealthyChildren, kabus ve gece terörü ayrımını ve ne zaman çocuk doktoruna danışılacağını açıklar.
Duyguyu kabul edip sınırı korumayı hayır derken tutarlılık yazısında, yatma öncesi sakin zamanı okuma ritüelinde de uyguluyorum.
O gece elini tutarken “korkma” demenin her zaman korkuyu yok etmediğini öğrendim. Bazen çocuk için en güçlü cümle, korkusunun yanında sakin bir yetişkinin kalmasıdır.
Öne çıkan görsel: Bastien Jaillot / Unsplash.
